บทที่ 3 ลักพาตัว

ร่างบางค่อยๆ ขยับตัวก่อนจะรู้สึกถึงความปวดเมื่อยไปทั่วร่างกายและไม่สบายตัว พร้อมกับหรี่ปรับสายตามองคนที่มารบกวนเธอ

และ...

พรึ่บ! เวลาสะดุ้งลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อหันไปเห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่จับตัวเธอมานอนอยู่ข้างๆ เธอและเปลือยท่อนบน เธอรีบสำรวจตัวเองทันทีก่อนจะเห็นว่าเธออยู่ในชุดผ้าถุงลายดอกผืนเดียวภายในกระท่อมเก่าๆ ที่เหมือนจะพัง

“!!!” ร่างบางของเวลาที่ตอนนี้เหมือนช็อกไปแล้วก็ไม่ปาน เธอรีบลุกอย่างลนลานพร้อมกับผ้าห่มผืนบางติดมือของเธอออกจากกระท่อมแห่งนี้ไปทันที

แต่ภาพแรกที่เธอเห็นก็คือต้นไม้ที่เต็มสองข้างทางไปหมดจนเธอไม่สามารถรู้ได้เลยว่าที่นี่คือที่ไหน หญิงสาวเลือกจะเดินไปมั่วๆ ตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอที่บอกให้เธอหนีไปทางไหนก็ได้ หนีไปให้เร็วและไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

เวลาวิ่งมาเรื่อยๆ ด้วยรองเท้าแตะธรรมดาๆ ที่เธอเห็นตรงบันไดกระท่อมเมื่อกี้ และตรงเข้าไปในป่าโดยไม่รู้ทิศรู้ทางหรือจุดหมายปลายทางเลยสักนิด สิ่งเดียวที่เธอระแวงตอนนี้ก็คือด้านหลังของเธอ เธอเอาแต่กลัวว่าใครจะตามมาเห็นเธอแล้วจับตัวเธอไปคืนโดยที่ลืมคิดไปว่าบางทีข้างหน้าก็อาจจะอันตรายกว่าก็เป็นได้

และคนไม่เคยเดินป่าไม่คุ้นเคยกับพื้นที่มันย่อมทำให้หลงได้อย่างง่ายดาย เวลาไม่รู้เลยว่าทางออกของป่าอยู่ทางไหน และไม่รู้เลยว่าออกไปแล้วจะโผล่ที่ไหน สิ่งเดียวที่เธอทำได้ตอนนี้คือเดินต่อไปเรื่อยๆ เดินต่อไปพร้อมกับน้ำตาของเธอที่ไหลอาบแก้มไม่หยุด ไหลออกมาประจานความสกปรกของเธอที่นอนกับผู้ชายที่เธอไม่รู้จัก

มันทั้งรู้สึกหดหู่ รังเกียจ จนตอนนี้เธอเลือกจะเอาผ้าห่มที่ติดตัวมาออกจากไหล่บางแล้วปล่อยให้กิ่งไม้ใบหญ้ามันเกี่ยวจนเกิดแผลเต็มไปหมด เธอจะให้เลือดที่ไหลออกมานี่แหละชำระล้างร่างกายสกปรกของเธอออกให้หมด

“ฉิบหาย!” จักร ที่ตื่นมาในช่วงสายและไม่เห็นเวลานอนอยู่ข้างๆ ก็สบถขึ้นด้วยความตกใจทันที ก่อนจะรีบลุกแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วออกไปตามหาหญิงสาวอย่างรีบร้อน

แต่ไม่ว่าเขาจะหายังไงและถามชาวบ้านแค่ไหนก็ไม่มีใครเห็นเวลาเลยสักคน นั่นทำให้จักรร้อนรนและกังวลขึ้นมา ก่อนจะสั่งให้ชาวบ้านผู้ชายออกตามหาเวลาในป่าโดยที่เขาไม่ลืมโทรไปรายงานผู้เป็นนาย

ชายหนุ่มที่ได้รับข่าวจากคนงานบนเกาะก็ได้สั่งให้ลูกน้องตามหาเวลาให้เจอ และมั่นใจว่าจะต้องหาเจออย่างแน่นอนเพราะพื้นที่บนเกาะนั้นคนบนเกาะย่อมรู้ดีเลยไม่ได้สนใจอะไร

เพียงแต่เวลาที่เดินไปเรื่อยจนถึงช่วงค่ำของวัน เขากลับได้รับสายจากลูกน้องอีกครั้งว่ายังตามหาตัวหญิงสาวไม่เจอ

(เอาไงต่อครับนาย ตอนนี้ก็มืดแล้ว) จักรถามผู้เป็นนายเพื่อรอคำสั่งเพราะเวลานี้มันจะอันตรายต่อผู้คนเอา

“ผู้หญิงคนเดียวหากันยังไงถึงไม่เจอ!” ชายหนุ่มตะคอกออกไปอย่างเหลืออด แค่ผู้หญิงคนเดียวแถมยังอยู่บนพื้นที่ไม่คุ้นเคย ทำไมคนตั้งมากมายและรู้เส้นทางอย่างดีถึงหาไม่เจอ

(ผมขอโทษครับ) เป็นความผิดของเขาเองที่นอนหลับสนิทจนไม่รู้ว่าหญิงสาวหนีไปตอนไหน ไม่งั้นก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

“พรุ่งนี้ออกไปตามหาต่อ ฉันหวังว่าจะได้ฟังคำตอบที่ดีก่อนจะไปถึงที่นั่น!” พูดจบชายหนุ่มก็วางสายไปอย่างหงุดหงิด พร้อมเก็บเอกสารทุกอย่างและสั่งให้คนเตรียมเครื่องบินส่วนตัวเพื่อเดินทางไปยังเกาะส่วนตัวของพ่อเขาด้วยตัวเอง และไม่ลืมโทรไปบอกแฟนสาวของเขา

(ว่าไงคะ) เสียงหวานดังขึ้นหลังรับสายของเขา

“พี่ต้องไปทำงานต่างจังหวัด ยังไงพี่ฝากแม่ด้วยนะ” ไทม์ไทยเอ่ยออกมาอย่างไม่ได้เจาะจงว่างานที่ว่าคืออะไร แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาอยากบอกให้เธอรู้

(ได้ค่ะ เดี๋ยวลินดูให้) เธอตอบรับอย่างไม่ได้ซักไซ้ถามอะไรเขาเหมือนที่ผ่านมา ไร้ซึ่งความสงสัยทุกอย่าง

“ครับ” พูดจบไทม์ไทยก็วางสายไปก่อนจะรีบไปขึ้นเครื่อง

และใช่ เขาเป็นคนสั่งให้คนลักพาตัวเวลาไปที่เกาะของเขาทางใต้เอง เขาจะสั่งสอนให้ครอบครัวเธอได้เห็นว่าใครที่กล้าทำร้ายคนที่เขารัก พวกมันจะต้องได้รับความเจ็บปวดกลับไปมากกว่าที่พวกมันทำ